"The principles of pyhsics, as far as I can see, do not
speak against the possibility of maneuvering things atom
by atom. It is not attempt to violate any laws; it is
something, in principle, can be done; but in practice, it
has not been done because we are too big"
                                         -Richard Feynman 

Diğer yandan, farklı bir bakış açısı ile, aslında bu konuda o kadar da çaresiz değiliz. Çünkü elimizde binlerce nano araç ile faaliyet gösteren bir sistem ve yaklaşık 50 yıldır bu sistem içerisindeki nanocihazlar ile başarıyla çalışan bir "biyoteknoloji" var. Biyoteknoloji yaşayan hücreler tarafından halihazırda yapılmış ve kullanılmakta olan nano araçları kullanarak belirli bir hedefte belirli bir görevi yerine getirecek özel molekülleri tasarlayabiliyor. Atomik seviyedeki işlerin nasıl yürüdüğünden bağımsız olarak biyoteknoloji sayesinde mutasyona uğramış proteinler, el ile dizayn edilmiş genetik kodlar üretmek (daha doğrusu hücrenin bileşenlerine ürettirmek) ve onların sonuçlarından faydalanmak şu gün itibarı ile her "ortalama laboratuvarda" gerçekleştirilebilecek şeyler. Biyoteknoloji, doğal nano makinelerin yapıları ve fonksiyonlarını anlamak ve onları spesifik işler yapacak şekilde kullanmak için çeşitli yöntemler geliştirmek için çalışan bir alan ve bu çalışmaların sonuçları nanoteknolojinin geleceğine de ışık tutabilecek nitelikte olabiliyor.

Evet, olabilir (zaten bu noktada "hayır, olamaz" demeyeceğim belli, fakat uykunuz açılsın, kendinize gelin diye interaksiyon yapıyorum). Şu anda doktora yaptığım laboratuvarda belki de bu yaklaşımın en tatlı örneklerinden birisini kullanıyoruz, zira benim de bu yazıdaki amacım bundan bahsetmekti (buraya kadar yazanlar sizleri az sonra anlatacaklarıma hazırlamaktı (ne kadar başarılı oldum bilemiyorum tabi)).

Yaptığımız deneylerde moleküllerin birbirlerine olan ilgilerini anlamak için bu iki molekülü bir jel içerisine koyuyoruz. Bu jel ortasında en ince yeri 1.4 nanometre, en kalın yeri 4 nanometre olan bir delik içeren bir katmana sahip. Bu delikten bir taraftan diğer tarafa doğru 120 pikoamplık bir elektrik akımı geçiriyoruz ve hassas ölçüm aletimiz ile iyon akışındaki değişimini takip etmeye koyuluyoruz. Moleküllerden ilki (örneğin protein) gidip bu deliğin kalın olan yerine sıkışıyor, delik fiziksel olarak küçüldüğü için elektrik akımı aniden düşüyor, daha sonra bu molekülün "elektrik sinyali cinsinden" ortaya koyduğu karakteristiği kaydetmeye başlıyoruz (her bir molekül kendi üç boyutlu yapısına has eşsiz bir örüntü sergiliyor). Daha sonrasında ikinci molekülü, örneğin bu protein ile etkileşiminin ne olduğunu öğrenmek istediğimiz anti-body'yi jel içerisine yerleştiriyoruz. Eğer gidip proteine yapışırsa elektrik akımındaki örüntü tekrar değişiyor ve bu değişik örüntü ile önceki standart örüntüyü analiz edip ikisi arasındaki etkileşimi anlamaya çalışıyoruz.

Herhangi bir nedenle 5 nanometreden küçük bir -çok afedersiniz- deliğe (nanopore) ihtiyacınız olduğunu düşünün (5 nanometre, milimetrenin ikiyüzbinde biri bu arada, bu bilgiyi de aklınızda tutun ki istediğiniz şeyin ne kadar küçük olduğunu daha iyi canlandıramayın kafanızda). Bu sorun ancak nanoteknolojinin çok yüksek bir maliyet karşılığında yanıtlayabileceği bir sorun. Eğer o kadar paranız yoksa ne olacak? Birileri bu noktada biyoteknolojinin ortaya çıkardığı bilgi birikimini kullanma zekasını ortaya koymuş ve biz de araştırmamızda aynı tekniği kullanıyoruz. Bu teknik ile elde ettiğimiz deliğin düşey kesiti yaklaşık olarak aşağıdaki gibi bir şey (mor bölge, sadece 65.000 atomdan oluşuyor (ve bu da beni hasta ediyor)):

(Son olarak eğer buraya kadar okuduğunuz halde bu mevzunun önemini şu anda anlamak istemiyorsanız, bir kaç yıl sonra nano askerlerim etrafınızı sardığında çok geç kalmış olabilirsiniz).